تادائو آندو
تادائو آندو
در 13 اكتبر 1941 ميلادي در اوزاكاي ژاپن ديده به جهان گشود، در سال 1960 م . به يك بكسر حرفه اي تبديل شد. در سالهاي 69-1962 م . تعاليم خود آموخته و غير آكادميك خود را به عنوان يك معمار با سفرهاي آموزشي به اروپا، آمريكا و آفريقا و مطالعه بر روي خانه هاي فرانك لويدرايت و كارهاي مدرنيسم قديمي (كلاسيك) تكميل كرد.
افزايش كمي آثار او در سطح معماريهاي مسكوني، كليساها، موزه ها و مجتمع هاي تجاري بزرگ، و … با تكيه اي مداوم و تقريباً انحصاري بر ساختارهاي بتن مسلح بزرگ و نمايان است كه عظمت را در معماري او فزوني مي بخشد. او واسطه اي ميان شرق و غرب است، و بتن را ـ با اينكه از مواد جدايي ناپذير جنبش مدرن اروپاست ـ در جهت نشان دادن زيبايي شناسي شرقي به كار مي برد.
اولين تمرين معماريش را در سال 69 م . در اوزاكا آغاز كرد و در سال 70 م . كارگاه شخصي خود را در زادگاهش داير نمود و تاكنون بيش از صد و پنجاه پروژه معماري را طراحي كرده است.
او از با نفوذ ترين معماران پست مدرن نسل دوم ژاپن محسوب مي شود. توجه عمده وي بر تفليق فرمهاي مدرن با مفاهيم و شيوه هاي سنتي ژاپن استوار است ؛ به بيان دقيق تر، هدف او تغيير معناي طبيعت از گذرگاه معماري است. در سالهاي 1978،88 و 90 ميلادي به سمت استاد دانشگاههاي يال آمريكا، كلمبيا و هاروارد انتخاب شد.
مصالح معماري آندو، بتن خام، خورشيد، آسمان، سايه و آب است يا به عبارت بهتر، فضا. تأكيد او بر اين نكته است كه استفاده كنندگان از بنا بايد طبيعت را تجربه و احساس كنند و اينها همه ريشه در سنت منطقه اي زيستگاه او ـ كانزايي ـ دارد.
عناصر اصلي و متناقص معماري آندو عبارتند از نظم، مردم و احساسات انساني. او در معماري خود، به گونه اي متضاد آنها را با هم ارتباط مي دهد و ميان آنها تفاهمي ايجاد مي كند:
فرم در برابر فرم و فضا، داخل در برابر خارج و طبيعت در برابر هندسه. اين مسئله را در شخصيت خود او نيز مي توان مشاهده كرد؛ قدرت و منطق مردانه از يك سو و مهرباني و احساسات زنانه از سوي ديگر كه در وجود او به تفاهم رسيده اند.
آندو از جذابيت فرم صرفنظر كرده و بر جذابيت فضا تأكيد مي ورزد. او اعتقاد دارد كه فرم، از تأثير فضايي مي كاهد و در نتيجه، جذابيت معماري را محدود مي كند..
به اعتقاد او، ارحجيت دادن به فرم به معناي ارجحيت دادن به حس بينايي در ميان پنج حس و عدم توجه به عمق فضايي است. در نتيجه او در پي نفي فرم به مفهوم به كارگيري فرمهاي ساده و انكار ساده و انكار فرمهاي پيچيده است. (نفي تصوير صرفاً بصري در فضا). معماري او، معماري نفي و انكار است. او جامعه مدرن و جهاني بودن را نفي مي كند. در اين حال، نفي به معناي حمايت از استقلال شخصي و رهايي از يكنواختي مدرن است مرتبط با شخصي كه مي خواهد به شكلي فردي زندگي كند. اولين چيزي كه آندو نفي كرده، مفاسد جامعه مدرن و ارزشهاي آن است. (براي مثال، مقولة راحتي) آندو راحتي مدرن را نفي كرده، تلاش مي كند ارتباط پويايي با جهان برقرار كند. او راحتي را از معماري خود دور مي كند و به جاي آن امكان حضور انسان و طبيعت را در كالبد معماري اش فراهم مي سازد.
او كارهاي متعددي تاكنون انجام داده است كه پس از بررسي كليت طراحي هاي او،در مطالب بعدي ، به بررسي 8 اثر برترش كه اهداف و تفكرات او را به خوبي جلوه گر مي سازند، مي پردازيم:
-نمازخانة كوه روكو (كليساي باد)
-كليساي روي آب
-كليساي نور
-معبد آب
-خانه Raw
-مجتمع تجاري تايمز 2
-پروژه ناكانو شيما 2
-موزه نائو شيما
تادائو آندو در طول بيست سال گذشته، يكصد و پنجاه پروژه ي معماري انجام داده است با تجزيه و تحليل و بررسي آنها، به مباني و شاخص هايي دست مي يابيم كه با كمك آنها مي توان كارهاي او را در سه دسته طبقه بندي كرد.
● تادائو آندو، اين بار با فولاد
تادائو آندو که عمده شهرتش براي آثار او با بهره گيري از بتن عريان (اکسپوز) است، اين بار شانسش را با فولاد آزموده ... .
به گزارش جپن تايمز، بنايي يکپارچه و سياه رنگ در هاراجوکو Harajuku نظر منقدان معماري را به خود جلب کرده است؛ شايد بتوان اين اثر را اولين ساختمان آندو با فولاد ناميد.
هيأت داوران مدال طلاي اتحاديه جهاني معماران UIA در سال 2005 تادائو آندو، معمار ژاپني، را به عنوان برنده اين مدال انتخاب کرد. مدال طلاي UIA طي مراسمي که در 6 جولاي، در استانبول و در جريان بيست و دومين کنگره UIA برگزار خواهد شد، به آندو اعطا خواهد شد.
مدال طلاي اتحاديه بينالمللي معماران (UIA) جايزهاي است که از سال 1984، هر سه سال يکبار، به معمار برگزيده هيأت داوران UIA اعطا ميشود. هدف UIA از اعطاي مستمر اين جايزه در طي اين سالها، بنيانگذاري جايزهاي همارز جايزه نوبل، از نظر اعتبار، بوده است. اين مدال، فارغ از هر نوع علايق ملي يا شخصي، به معماراني اهدا ميشود که در طول زندگي حرفهاي خود گامهاي مؤثري در راه انسانيت، جامعه و پيشرفت هنر معماري برداشتهاند.
برندگان پيشين مدال طلاي UIA عبارتند از:
ـ حسن فتحي از مصر، در سال 1984
ـ Reima Pietila از فنلاند، در سال 1987
ـ Charles Correa از هند، در سال 1990
ـ فوميهيکو ماکي از ژاپن، در سال 1993
ـ رافائل مونئو از اسپانيا، در سال 1996
ـ Ricardo Legorreta Vilchis از مکزيک، در سال 1999
ـ رنزو پيانو از ايتاليا، در سال 2002
بيانيه هيأت داوران مدال طلاي UIA در سال 2005 به شرح زير است:
«تادائو آندوي جوان، در ميانه دهه 70، با خانههاي رديفي شهري کوچک در Sumiyoshi، اوزاکا، بطور مؤثر پا به عرصه معماري بينالملل گذاشت. او در اين پروژه، از طريق ايجاد رابطهاي کامل با محيط اطراف، يک جهان کوچک، يک فضاي بينهايت ساده، خلاصه و باشکوه، خلق کرد و با استفاده از بتن مسلح اکسپوز، حساسيت و توجه ويژهاي از خود نسبت به جزئيات و نيز کيفيات خاص ساختماني نشان داد.
او از آن زمان تاکنون، با استفاده از نوعي معماري شاعرانه، سبک اصيل و بديعي خلق کرده که منحصر به خود اوست. او اين سبک را در آثار خود، بدون توجه به نوع و مقياس پروژهها، با بهرهگيري از استعداد معمارانه و حساسيت فراوان خويش، به جهان عرضه کرده است. جديدترين ساختمان اجراشده او موزه هنر مدرن در Fort Worth تگزاس است.
آندو با اشتياق و خستگيناپذيري فوقالعادهاي، آرمانهاي خود را از طريق يک معماري ساده، قوي و زيبا، دنبال نموده و در سطح اجتماعي ـ فرهنگي نيز، در نقاط مختلف جهان، هم به عنوان معمار و هم به عنوان معلم، به فعاليت پرداخته است. با توجه به سهم شگرف آندو در معماري معاصر جهاني، معماران و حتي غير معماران، او را بدون هيچ شکي شايسته دريافت مدال طلاي UIA ميدانند.»
